บทที่ 7 ริมอ่างเก็บน้ำ
ตูนถอนหายใจยาว ๆ วางคันเบ็ดลงช้า ๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองเด็กสาวด้วยสีหน้าเรียบแกมดุตามสไตล์คนฟอร์มจัด พร้อมกับเหล่มองท้องฟ้าครึ้มฝนที่ดูท่าจะไม่ค่อยดีนัก
"นี่คุณน้อง... ผมมาทำงานข้างนอกสำนักงาน ตั้งแต่เช้าจนหัวหมุน คุมคนงานซ่อมแซมท่อระบายน้ำจนเหนื่อยสายตัวแทบขาด จะเอาเวลาไหนไปนั่งแก้เอกสารยิบย่อยแล้ววิ่งเอาไปส่งให้คุณที่โต๊ะล่ะครับ? ผมไม่ใช่เด็กรับใช้นะ จะได้วิ่งวุ่นตามคำสั่งตลอดเวลาเนี่ย!" ตูนสวนกลับด้วยน้ำเสียงห้วนและดุเข้ม
พอเจอคำพูดดุ ๆ และสายตาคมกริบมองมาแบบนั้น อิมพอร์ตที่กำลังอารมณ์ขึ้นอยู่แล้วก็ชะงักกึก ความรู้สึกน้อยใจและตกใจพุ่งแปลบขึ้นมาในอกทันที ดวงตากลมโตที่จ้องมองอยู่เมื่อครู่เริ่มร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างรวดเร็ว หยาดน้ำตาใส ๆ เอ่อคลอเบ้าแล้วไหลรินลงมาอาบแก้มเนียนอย่างห้ามไม่อยู่ ท่ามกลางลมฝนที่เริ่มพัดแรงขึ้นเรื่อย ๆ
"ฮือ... พี่ตูนใจร้าย... เอาแต่ดุอยู่นั่นแหละ หนูแค่มารอตามหน้าที่ไหมล่ะ ทำไมต้องมาขึ้นเสียงใส่ด้วยเล่า..." อิมพอร์ตสะอื้นเบา ๆ ยกมือขึ้นปาดน้ำตาลวก ๆ ด้วยความคับแค้นใจ
ตูนเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย สีหน้ากวน ๆ เมื่อครู่หายวับไปกับตา กลายเป็นความรู้สึกเซ็งและทำตัวไม่ถูกทันที ชายหนุ่มยกมือขึ้นกุมขมับตัวเองแล้วบ่นพึมพำออกมาอย่างหัวเสียเมื่อเห็นสภาพอากาศรอบตัวประกอบกัน
"เฮ้อ... อีกแล้วเหรอเนี่ย? อะไรวะเนี่ย ทำไมบ่อน้ำตาแตกง่ายจังวะคุณน้อง! ท้องฟ้าก็เริ่มร้องคำรามทำท่าจะหรี่ฝนลงมาอยู่แล้วเนี่ย ยังจะมาบ่อน้ำตาแตกใส่อีก!" ตูนบ่นอุบด้วยความปวดหัว จัดการไม่ถูกกับสถานการณ์เฉพาะหน้า
ครืนนน! ครืนนน!
เสียงฟ้าผ่าคำรามสนั่นหวั่นไหวใกล้เข้ามาทุกที พร้อมกับห่าฝนเม็ดเป้งเริ่มโปรยปรายลงมาประปรายเป็นสัญญาณเตือนว่าพายุฝนกำลังจะถล่มอย่างหนักในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า!
"เฮ้ย! ฝนทำท่าจะตกหนักจริง ๆ แล้ววะเนี่ย!" ตูนสบถออกมาเสียงดัง รีบผุดลุกขึ้นยืน คว้ากล่องอุปกรณ์ตกปลาและคันเบ็ดด้วยความทุลักทุเล "วิ่งเร็วคุณน้อง! ลงจากสันอ่างเก็บน้ำไปหลบที่เพิงพักข้างล่างเร็วเข้า เปียกหมดแน่!"
อิมพอร์ตที่กำลังสะอื้นอยู่สะดุ้งตกใจกับเสียงฟ้าร้องและเม็ดฝนที่เริ่มซัดสาด ยิ่งลนลานเข้าไปใหญ่ รีบหันหลังวิ่งตามตูนลงมาจากสันอ่างเก็บน้ำทันที
แต่ทว่า... ทางเดินลงจากสันอ่างเป็นเนินลาดชันที่ปกคลุมด้วยหญ้าหนาประกอบกับละอองฝนที่เพิ่งเริ่มโปรยลงมาทำให้ดินชุ่มน้ำและลื่นขึ้นอย่างรวดเร็ว
พรวด!
อิมพอร์ตวิ่งมาได้ไม่กี่ก้าว เท้าเรียวเกิดลื่นไถลไปกับพงหญ้าเปียกชื้นอย่างแรง ร่างบางเสียหลักพุ่งไถลลงไปตามเนินลาดชันด้วยความเร็ว "ว้าย!" เสียงกรีดร้องด้วยความตกใจดังลั่น
ตูนที่วิ่งนำอยู่ข้างหน้าหันกลับมาเห็นเหตุการณ์พอดี สัญชาตญาณนายช่างร่างหนารีบทิ้งอุปกรณ์ในมือลงพื้นอย่างไร้เยื่อใย พุ่งตัวเข้าไปคว้าเอวบางของอิมพอร์ตเอาไว้สุดแรงด้วยความตกใจ
"ระวัง!"
แรงดึงและแรงเหวี่ยงทำให้ตูนคว้าตัวอิมพอร์ตได้ทัน แต่ด้วยความลาดชันและพื้นดินที่ลื่นเกินต้านทาน ทำให้ร่างสูงของตูนเสียหลักล้มไถลตามลงไปติด ๆ กลายเป็นก้อนกลิ้งไถลลงไปกองกับพื้นดินเปียกปอนที่เชิงเนินด้วยกันทั้งคู่!
ตุบ!
ร่างบางของอิมพอร์ตไถลลงมาทับอยู่บนร่างหนาของตูนพอดิบพอดี โดยที่ใบหน้าและหน้าอิมพอร์ตซบแนบชิดอยู่กับแผงอกกว้างของตูนพอดี ท่ามกลางสายฝนที่เริ่มโปรยเม็ดลงมาหนักขึ้นเรื่อย ๆ
ทั้งคู่ค้างเติ่งอยู่ในท่ากอดกันกลมบนพื้นหญ้าแฉะ ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตื่นตกใจจนลืมหายใจ สมองขาวโพลนว่างเปล่าจากเรื่องทะเลาะเมื่อครู่โดยสิ้นเชิง ส่วนตูนเองก็นอนนิ่งค้างตาค้าง มือแกร่งยังคงโอบเอวบางเอาไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว ความเงียบงันชั่วขณะปกคลุมท่ามกลางเสียงลมฝนที่โหมกระหน่ำรอบด้าน
ผ่านไปชั่วอึดใจใหญ่ ๆ เมื่อเริ่มตั้งสติกลับมาได้ ตูนก็กะพริบตาถี่ ๆ ไล่หยดน้ำฝนที่เริ่มโปรยปรายลงมาเปะปะใบหน้า ก้มมองคนตัวเล็กที่นอนซบหน้าแนบอกตัวเองอยู่ด้วยหัวใจที่เต้นโครมครามแปลก ๆ ก่อนจะเอ่ยถามเสียงทุ้มพร่าด้วยความเขินปนระอา
"เอ่อ... นี่... จะลุกขึ้นได้หรือยังคุณน้อง หนักนะเนี่ย..."
อิมพอร์ตสะดุ้งเฮือกเมื่อได้ยินเสียงทุ้มดังขึ้นใกล้หู เธอกะพริบตาปริบ ๆ ตั้งสติได้ว่าตอนนี้ตัวเองอยู่ในสภาพไหน แก้มเนียนที่แนบชิดอยู่กับอกแกร่งและเปียกปอนด้วยละอองฝนกลับแดงระเรื่อขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัดด้วยความเขินอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนี เธอพยายามจะดันตัวลุกขึ้น แต่ด้วยความตกใจและความลื่นของพื้นทำให้ขยับตัวได้ยาก เธอกัดริมฝีปากล่างเบา ๆ แล้วตอบเสียงสั่นพร่าลอดไรฟันด้วยความเขินจัด
"ยัง... ยังลุกไม่ได้ค่ะ..."
